Bezoek aan het Early Learning Center en meer...

We moesten echt even bij komen van alles wat we vrijdag hebben meegemaakt! Het even laten bezinken dat er mensen op deze wereld zijn die onder zó rottige omstandigheden moeten leven!

Met enige vertraging zijn we vrijdagmorgen vertrokken in de richting van Winterveldt, en daar dan weer een gedeelte van met de naam Mmakaunyane. Startpunt was het Early Learning Center (ELC): een soort kleuterschool voor kinderen tot een jaar of vijf, zes. Hier worden de kinderen opgevangen en voorbereid voor de èchte school. Het centrum werkt op een manier waarbij de kinderen ook echt wat leren. Ze worden niet alleen maar wat bezig gehouden, maar leren de dagen van de week, de kleuren, tellen, en meer van dat soort dingen. Vorig jaar was het voor het eerst dat er een klas klaar was en dus over mocht gaan naar de echte school. Deze kinderen doen het super goed, en dat is natuurlijk een groot compliment voor het ELC!




Het centrum ziet er goed en netjes uit. Buiten is er heel veel ruimte om te spelen; iets wat de kinderen natuurlijk maar wat graag doen!
De jongste groep was buiten aan het spelen toen wij kwamen. Ze wilden graag iets voor ons zingen en we mochten mee doen met een spel. Altijd leuk!!

Het is de bedoeling dat de bibliotheek in dit centrum komt. In de keuken moet een extra muur worden gemaakt, zodat er op die manier een afzonderlijke ruimte voor de bibliotheek ontstaat. Van muren bouwen hebben wij niet zoveel verstand, maar Prudence vond het wel prettig dat wij even met haar mee keken.


Na onze start bij het ELC zijn we naar een familie in het township gegaan. We spraken met een meisje van 19 dat zorgt voor haar drie broers: één oudere broer, twee jongere. De vader is al lang niet meer in beeld. Helaas is de moeder zeven jaar geleden spoorloos verdwenen. Ze ging naar de stad om werk te zoeken en is nooit meer terug gekomen. Misschien is ze overleden, misschien is ze er vandoor gegaan: niemand weet het.

Dit gezin heeft geen enkele inkomsten. Werk is er niet: het probleem in dit township is dat het ver weg ligt van de grote steden. Je moet dus altijd vervoer hebben en dat kost geld. Als werken dan net zoveel oplevert als dat het vervoer kost, dan kom je niet echt verder.

Het meisje is dus afhankelijk van wat ze krijgt van anderen: de buren, een ver familielid, of de medewerkster van South Africa Cares for Life. Gelukkig heeft deze vrouw dit gezin sinds een paar maanden onder haar hoede, want het ziet er echt hopeloos uit.

Het meisje ging tot vorig jaar nog naar school. Die school ligt nogal een eind van huis, en dat maakte het op den duur onmogelijk voor haar om te gaan. Punt is dat ze eventueel wel naar een school kan die dichterbij is, maar daar heeft ze geen uniform van! Zonder uniform kun je niet naar school, dus dan is de optelsom snel gemaakt.
Gelukkig wordt ze nu geholpen om ingeschreven te worden bij de school dichtbij. En als dat gelukt is, dan zal er ook voor een uniform gezorgd worden.

Haar dagelijks leven is uitzichtloos: elke dag hetzelfde: opstaan, huisje wat opruimen, buiten zitten. Ze heeft niets te doen. Eten klaar maken hoeft bijna niet, want er is immers geen eten! En als er eten is, dan is het risico groot dat haar oudere broer ermee aan de haal gaat en het verkoopt. Voor wat? Ja, wie zal het zeggen?!!


Het huisje is oud en vervalen. Eén ruimte, met een hoek om te koken (op petroleum) en één bed. Dat bed is een groot risico: ze slapen er met z'n allen in. Dat betekent dat die oudere broer er ook slaapt, en ja, met een meisje van 19 in de buurt... Ze is dan ook bang dat er ooit een keer iets zal gebeuren dat zij niet wil...


Haar verhaal greep ons erg aan. We wisten eigenlijk ook niet goed wat we nog moesten zeggen of vragen. Wat weten wij nu van hoe zij geholpen kan worden? Gelukkig heeft ze nog wel een droom: weer terug naar school en maatschappelijk werkster worden (werken met kinderen).

Na dit bezoek waren we echt even helemaal uit ons doen. Heel kort hebben we toen nog met een andere familie gesproken, maar daar was ook niet echt meer tijd voor. Morgen spreken we opnieuw met beide families. Hopelijk kunnen we er dan weer tegen!

Groeten,
Andrea en Jolanda