Ons bezoek hier is geen officieel werkbezoek van Masakhane. Voor ons vervoer kan dan helaas ook niet gezorgd worden en dus zullen we dat zelf moeten betalen. Dat geeft natuurlijk niets, maar ons budget is nu eenmaal beperkt. Dus: geen dure taxi's!
Op zich was het uiteindelijk vanwege de regen maar goed dat we niet gegaan zijn. Het was echt bar en boos!
Natuurlijk hadden we een plan B! Boeken kopen! En dat hebben we dan ook gedaan. In totaal hebben we nu 39 boeken aangeschaft.
Prudence heeft ook al wat tweedehands boeken verzameld: mensen hebben toch altijd wel boeken die ze niet meer nodig hebben. En die zijn ook van harte welkom in de bibliotheek!
Vandaag zijn we dan alsnog naar Mmakaunyane gegaan. De reis duurde wel even, maar goed, we zijn er gekomen en dat is het belangrijkste!
Allereerst hebben we een kijkje genomen bij de fosterhomes: een nieuw project dat is opgezet door South Africa Cares for Life. Het is bedoeling dat er vele van dit soort huizen (droom van SACfL: 400!) op verschillende plekken gebouwd gaan worden. Er zijn er nu al twee klaar op het terrein naast het Early Learning Center (ELC).
De fosterhomes moeten bewoond gaan worden door bij voorkeur twee pleegouders (een echtpaar) en zes pleegkinderen. Op dit moment kan men hier nog niet echt mee verder, omdat er eerst nog toestemming moet komen van een aantal instanties. En dat duurt hier helaas op het moment erg lang...
Het eerste pleegouderpaar is al gevonden. Dus zodra de toestemming er is, kan het project verder.
De huizen zijn ruim opgezet: keuken, woonkamer, vier slaapkamers, wc, douche, bad.
Het is een geweldig project dat ontzettend veel kan gaan betekenen voor de kinderen: opgroeien in een situatie die lijkt op een 'normaal' gezinsleven: dat gun je toch ieder kind?!
Voor dit project is natuurlijk nog altijd geld nodig. Er is al veel huisraad geschonken, maar voor de continuïteit van het project is een goede geldstroom onmisbaar!
Prudence had bedacht dat Andrea en ik vandaag wel even les konden geven op het ELC. Oké, dat was een goed idee, maar wat moet je dan gaan doen? Andrea en ik hadden bedacht om eerst maar met een liedje te beginnen en vervolgens de kinderen te vragen naar wat ze elke dag doen: van 's ochtends vroeg (slapen en opstaan) tot 's avonds (naar bed gaan). Dat moesten ze ook allemaal uitbeelden en dat leverde wel grappige dingen op.
Na de fosterhomes en het ELC zijn we op weg gegaan naar één van de twee families die we deze dagen wilden bezoeken. Vrijdag hebben we over het andere gezin verteld; daar hopen we morgen opnieuw naar toe te gaan.
Vandaag waren we te gast bij een familie die bestaat uit een moeder, vier dochters en twee zoons. Op dit moment verblijft er bij hen ook nog een nicht met haar zoontje. Hier in Afrika is het onder de gekleurde bevolking heel normaal dat je op bezoek gaat bij familie en daar dan lange tijd blijft. Het is niet gepast bezoek weg te sturen, ook niet als je zelf al niet zoveel hebt.
Deze familie woonde eerst bij een oom, maar die is overleden. De tante vond dat ze maar moesten vertrekken en heeft hen verwezen naar een oud krottig huisje. Het huisje staat op instorten en het dak is zeker niet voldoende om alle regen van de afgelopen dagen buiten te houden.
Tegenover hun huisje wordt wel een nieuw huis gebouwd. De regering heeft een project opgezet waar mensen zich op kunnen inschrijven: als ze geluk hebben wordt er dan een huisje voor hen gebouwd.
Helaas zijn de bouwvakkers op dit moment allemaal aan het staken: ze worden niet uitbetaald! En dat betekent dat dit gezin nog langer op een veilig onderkomen moeten wachten.
De oudste dochter was aanwezig bij ons gesprek. Gelukkig maar, want de moeder was erg verlegen en kan niet zo goed Engels spreken. Deze dochter is rond de 20 jaar en heeft al het één en ander meegemaakt. In februari is haar zoontje van 4 verongelukt, en vlak daarna is haar beste vriendin doodgeschoten. Aldus het leven in Zuid-Afrika!
Andrea had vanuit Nederland een paar spulletjes meegenomen, waaronder twee pluchen beestjes. Die hebben we - samen met wat booschappen - aan dit gezin gegeven. Bij het zien van de pandabeer ging de oudste dochter uit haar dak: Zoiets had ze altijd al graag willen hebben. Gister had ze er zelfs nog over gedroomd! Ze was er zó blij mee, waarschijnlijk ook omdat het haar herinnerde aan haar overleden zoontje...
Het gaf ons best wel een ongemakkelijk gevoel, dat de moeder ons op een gegeven moment heel gastvrij eten aanbood. Ze was al druk aan het koken toen wij kwamen, en het rook heerlijk, maar voor ons gevoel konden we het niet maken om hùn eten op te eten. Wat zou er voor hen overblijven? Maar we weten ook heel goed dat het als onbeleefd ervaren wordt als je eten weigert. Dus hebben we de uitnodiging aangenomen; we hebben niet alles op ons bord opgegeten, in de hoop dat er op deze manier genoeg voor hen over zou blijven!
Zelfs als je arm bent, toch gastvrij blijven. Daar kunnen wij in ons rijke landje veel van leren!
Zoals gezegd hopen we morgen nog één keer naar Mmakaunyane te gaan. Als het gaat lukken zullen we daar morgenavond nog iets over vertellen.
Graag tot dan!
Groeten,
Andrea en Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten