Weblog Projectbezoek Winterveldt

Laatste bezoek Mmakaunyane

2010-05-05T14:58:00.001-07:00

Het is tijd geworden om de boel te gaan afronden. In dat kader zijn we vanmorgen voor de laatste keer naar Mmakaunyane gegaan. We waren blij, dat we er toch voor hadden gekozen zowel gister als vandaag te gaan. Het maken van afspraken gaat hier nu eenmaal heel anders dan thuis.
Zo zouden we vanmorgen om 9 uur vertrekken. Al met al reden we pas na tienen de stad uit! Geeft absoluut niets, maar als je erg veel op één dag wilt doen, dan gaat dat dus niet meer...

Onze tocht ging eerst naar het meisje dat we op vrijdag ook hebben ontmoet. We hebben nog wat gepraat over haar situatie. Haar oudere broer lag in het huisje te slapen en haar jongere broer was er ook. Met hem hebben we ook nog even zitten praten.
Met onze kadootjes was ze erg blij!

Met de maatschappelijk werkster hebben we afgesproken dat ze ons op de hoogte houdt van haar situatie. Als het gaat lukken om haar ingeschreven te krijgen bij die andere school, dan is er vast nog het één en ander nodig: bijv. een uniform en boeken. Het zou geweldig zijn als dat vanuit Nederland gesponsord kan worden.
Maar ook als school voorlopig niet doorgaat is er nog wel iets mogelijk. In het nabijgelegen Mabopane worden vrouwen getraind om o.a. met stof en kralen hele mooie dingen te maken. Het meisje zou hier ook getraind kunnen worden. Ook daar moet dan geld voor komen: vervoer en een kleine vergoeding voor deelname.

Al lopend door Mmakaunyane beseften we dat het maar goed was dat we maandag hier niet konden zijn: de wegen (lees: zandpaden) waren op vele plekken nog één grote bende! Een overschot aan water, dat logischerwijs blijft staan in de diepe kuilen en gaten in de weg.

Na dit bezoek konden we meerijden naar Mabopane om daar te kijken bij het genoemde project waar vrouwen allerlei handvaardigheden leren (dit project heeft de naam 'Touch and Trade'). Het is goed om te zien hoe het leven van mensen kan veranderen als ze leren om zelf iets te maken dat ook nog eens verkocht kan worden. Het geeft een mens weer eigenwaarde als zij/hij voor zichzelf kan zorgen en niet alleen maar afhankelijk is van hulp van anderen!
Van de werkgroep Masakhane in Nederland was een mooie bestelling binnengekomen en die gaan wij meenemen naar Nederland. Weer een paar extra kilo's...

En zo gaan we onze laatste nacht in Zuid-Afrika in. Het is bijna niet te bevatten dat we morgen rond deze tijd in het vliegtuig zitten en aan onze thuisreis gaan beginnen. Tenminste... als de vulkaanas zich niet verder verspreidt boven Engeland en vliegveld Heathrow dwars gaat zitten. Onze thuisreis gaat namelijk helaas via Londen; hopen dus dat we geen vertraging op gaan lopen!

Als het lukt zetten we eenmaal thuis nog een afrondend berichtje op deze weblog. Voor nu: bedankt voor het meelezen! We hopen dat jullie je via onze verhalen verbonden voelen met het prachtige werk dat Masakhane - mede dankzij jullie steun - kan ondersteunen!!

Groeten,
Andrea en Jolanda

Early Learning Center en bezoek aan familie

2010-05-04T14:04:00.000-07:00

Gister zijn we compleet weggeregend! Het was me hier toch slecht weer! Helaas ging onze tocht naar Mmakaunyane niet door: de taxi die we zouden nemen bleek ineens veel meer geld te vragen dan eerst afgesproken.
Ons bezoek hier is geen officieel werkbezoek van Masakhane. Voor ons vervoer kan dan helaas ook niet gezorgd worden en dus zullen we dat zelf moeten betalen. Dat geeft natuurlijk niets, maar ons budget is nu eenmaal beperkt. Dus: geen dure taxi's!
Op zich was het uiteindelijk vanwege de regen maar goed dat we niet gegaan zijn. Het was echt bar en boos!

Natuurlijk hadden we een plan B! Boeken kopen! En dat hebben we dan ook gedaan. In totaal hebben we nu 39 boeken aangeschaft.
Prudence heeft ook al wat tweedehands boeken verzameld: mensen hebben toch altijd wel boeken die ze niet meer nodig hebben. En die zijn ook van harte welkom in de bibliotheek!

Vandaag zijn we dan alsnog naar Mmakaunyane gegaan. De reis duurde wel even, maar goed, we zijn er gekomen en dat is het belangrijkste!
Allereerst hebben we een kijkje genomen bij de fosterhomes: een nieuw project dat is opgezet door South Africa Cares for Life. Het is bedoeling dat er vele van dit soort huizen (droom van SACfL: 400!) op verschillende plekken gebouwd gaan worden. Er zijn er nu al twee klaar op het terrein naast het Early Learning Center (ELC).

De fosterhomes moeten bewoond gaan worden door bij voorkeur twee pleegouders (een echtpaar) en zes pleegkinderen. Op dit moment kan men hier nog niet echt mee verder, omdat er eerst nog toestemming moet komen van een aantal instanties. En dat duurt hier helaas op het moment erg lang...
Het eerste pleegouderpaar is al gevonden. Dus zodra de toestemming er is, kan het project verder.
De huizen zijn ruim opgezet: keuken, woonkamer, vier slaapkamers, wc, douche, bad.
Het is een geweldig project dat ontzettend veel kan gaan betekenen voor de kinderen: opgroeien in een situatie die lijkt op een 'normaal' gezinsleven: dat gun je toch ieder kind?!

Voor dit project is natuurlijk nog altijd geld nodig. Er is al veel huisraad geschonken, maar voor de continuïteit van het project is een goede geldstroom onmisbaar!

Prudence had bedacht dat Andrea en ik vandaag wel even les konden geven op het ELC. Oké, dat was een goed idee, maar wat moet je dan gaan doen? Andrea en ik hadden bedacht om eerst maar met een liedje te beginnen en vervolgens de kinderen te vragen naar wat ze elke dag doen: van 's ochtends vroeg (slapen en opstaan) tot 's avonds (naar bed gaan). Dat moesten ze ook allemaal uitbeelden en dat leverde wel grappige dingen op.

Na de fosterhomes en het ELC zijn we op weg gegaan naar één van de twee families die we deze dagen wilden bezoeken. Vrijdag hebben we over het andere gezin verteld; daar hopen we morgen opnieuw naar toe te gaan.
Vandaag waren we te gast bij een familie die bestaat uit een moeder, vier dochters en twee zoons. Op dit moment verblijft er bij hen ook nog een nicht met haar zoontje. Hier in Afrika is het onder de gekleurde bevolking heel normaal dat je op bezoek gaat bij familie en daar dan lange tijd blijft. Het is niet gepast bezoek weg te sturen, ook niet als je zelf al niet zoveel hebt.

Deze familie woonde eerst bij een oom, maar die is overleden. De tante vond dat ze maar moesten vertrekken en heeft hen verwezen naar een oud krottig huisje. Het huisje staat op instorten en het dak is zeker niet voldoende om alle regen van de afgelopen dagen buiten te houden.
Tegenover hun huisje wordt wel een nieuw huis gebouwd. De regering heeft een project opgezet waar mensen zich op kunnen inschrijven: als ze geluk hebben wordt er dan een huisje voor hen gebouwd.
Helaas zijn de bouwvakkers op dit moment allemaal aan het staken: ze worden niet uitbetaald! En dat betekent dat dit gezin nog langer op een veilig onderkomen moeten wachten.

De oudste dochter was aanwezig bij ons gesprek. Gelukkig maar, want de moeder was erg verlegen en kan niet zo goed Engels spreken. Deze dochter is rond de 20 jaar en heeft al het één en ander meegemaakt. In februari is haar zoontje van 4 verongelukt, en vlak daarna is haar beste vriendin doodgeschoten. Aldus het leven in Zuid-Afrika!

Andrea had vanuit Nederland een paar spulletjes meegenomen, waaronder twee pluchen beestjes. Die hebben we - samen met wat booschappen - aan dit gezin gegeven. Bij het zien van de pandabeer ging de oudste dochter uit haar dak: Zoiets had ze altijd al graag willen hebben. Gister had ze er zelfs nog over gedroomd! Ze was er zó blij mee, waarschijnlijk ook omdat het haar herinnerde aan haar overleden zoontje...

Het gaf ons best wel een ongemakkelijk gevoel, dat de moeder ons op een gegeven moment heel gastvrij eten aanbood. Ze was al druk aan het koken toen wij kwamen, en het rook heerlijk, maar voor ons gevoel konden we het niet maken om hùn eten op te eten. Wat zou er voor hen overblijven? Maar we weten ook heel goed dat het als onbeleefd ervaren wordt als je eten weigert. Dus hebben we de uitnodiging aangenomen; we hebben niet alles op ons bord opgegeten, in de hoop dat er op deze manier genoeg voor hen over zou blijven!
Zelfs als je arm bent, toch gastvrij blijven. Daar kunnen wij in ons rijke landje veel van leren!

Zoals gezegd hopen we morgen nog één keer naar Mmakaunyane te gaan. Als het gaat lukken zullen we daar morgenavond nog iets over vertellen.

Graag tot dan!

Groeten,
Andrea en Jolanda

Bezoek aan het Early Learning Center en meer...

2010-05-02T12:24:00.001-07:00

We moesten echt even bij komen van alles wat we vrijdag hebben meegemaakt! Het even laten bezinken dat er mensen op deze wereld zijn die onder zó rottige omstandigheden moeten leven!

Met enige vertraging zijn we vrijdagmorgen vertrokken in de richting van Winterveldt, en daar dan weer een gedeelte van met de naam Mmakaunyane. Startpunt was het Early Learning Center (ELC): een soort kleuterschool voor kinderen tot een jaar of vijf, zes. Hier worden de kinderen opgevangen en voorbereid voor de èchte school. Het centrum werkt op een manier waarbij de kinderen ook echt wat leren. Ze worden niet alleen maar wat bezig gehouden, maar leren de dagen van de week, de kleuren, tellen, en meer van dat soort dingen. Vorig jaar was het voor het eerst dat er een klas klaar was en dus over mocht gaan naar de echte school. Deze kinderen doen het super goed, en dat is natuurlijk een groot compliment voor het ELC!

Het centrum ziet er goed en netjes uit. Buiten is er heel veel ruimte om te spelen; iets wat de kinderen natuurlijk maar wat graag doen!
De jongste groep was buiten aan het spelen toen wij kwamen. Ze wilden graag iets voor ons zingen en we mochten mee doen met een spel. Altijd leuk!!

Het is de bedoeling dat de bibliotheek in dit centrum komt. In de keuken moet een extra muur worden gemaakt, zodat er op die manier een afzonderlijke ruimte voor de bibliotheek ontstaat. Van muren bouwen hebben wij niet zoveel verstand, maar Prudence vond het wel prettig dat wij even met haar mee keken.

Na onze start bij het ELC zijn we naar een familie in het township gegaan. We spraken met een meisje van 19 dat zorgt voor haar drie broers: één oudere broer, twee jongere. De vader is al lang niet meer in beeld. Helaas is de moeder zeven jaar geleden spoorloos verdwenen. Ze ging naar de stad om werk te zoeken en is nooit meer terug gekomen. Misschien is ze overleden, misschien is ze er vandoor gegaan: niemand weet het.

Dit gezin heeft geen enkele inkomsten. Werk is er niet: het probleem in dit township is dat het ver weg ligt van de grote steden. Je moet dus altijd vervoer hebben en dat kost geld. Als werken dan net zoveel oplevert als dat het vervoer kost, dan kom je niet echt verder.

Het meisje is dus afhankelijk van wat ze krijgt van anderen: de buren, een ver familielid, of de medewerkster van South Africa Cares for Life. Gelukkig heeft deze vrouw dit gezin sinds een paar maanden onder haar hoede, want het ziet er echt hopeloos uit.

Het meisje ging tot vorig jaar nog naar school. Die school ligt nogal een eind van huis, en dat maakte het op den duur onmogelijk voor haar om te gaan. Punt is dat ze eventueel wel naar een school kan die dichterbij is, maar daar heeft ze geen uniform van! Zonder uniform kun je niet naar school, dus dan is de optelsom snel gemaakt.
Gelukkig wordt ze nu geholpen om ingeschreven te worden bij de school dichtbij. En als dat gelukt is, dan zal er ook voor een uniform gezorgd worden.

Haar dagelijks leven is uitzichtloos: elke dag hetzelfde: opstaan, huisje wat opruimen, buiten zitten. Ze heeft niets te doen. Eten klaar maken hoeft bijna niet, want er is immers geen eten! En als er eten is, dan is het risico groot dat haar oudere broer ermee aan de haal gaat en het verkoopt. Voor wat? Ja, wie zal het zeggen?!!

Het huisje is oud en vervalen. Eén ruimte, met een hoek om te koken (op petroleum) en één bed. Dat bed is een groot risico: ze slapen er met z'n allen in. Dat betekent dat die oudere broer er ook slaapt, en ja, met een meisje van 19 in de buurt... Ze is dan ook bang dat er ooit een keer iets zal gebeuren dat zij niet wil...

Haar verhaal greep ons erg aan. We wisten eigenlijk ook niet goed wat we nog moesten zeggen of vragen. Wat weten wij nu van hoe zij geholpen kan worden? Gelukkig heeft ze nog wel een droom: weer terug naar school en maatschappelijk werkster worden (werken met kinderen).

Na dit bezoek waren we echt even helemaal uit ons doen. Heel kort hebben we toen nog met een andere familie gesproken, maar daar was ook niet echt meer tijd voor. Morgen spreken we opnieuw met beide families. Hopelijk kunnen we er dan weer tegen!

Groeten,
Andrea en Jolanda

Aan de slag!

2010-04-29T13:33:00.000-07:00

Gistermorgen hadden we ons eerste gesprek met Prudence van South Africa Cares for Life (SACfL). Haar gaan we helpen met het opzetten van een bibliotheek in het township Winterveldt.

Prudence had al over veel dingen nagedacht, maar er moet nog veel meer doordacht worden. En daar mogen wij haar bij helpen!

Allereerst hebben we een kijkje genomen in de plaatselijke bibliotheek hier in Pretoria; niet dat 'onze' bibliotheek zo groot gaat worden, maar het is goed om even te bekijken wat er zoal geregeld moet gaan worden.

Het was de bedoeling om vandaag naar het township toe te gaan en daar het één en ander te gaan bekijken, maar dat ging helaas niet door. Het vervoer is namelijk een probleem. We wisten al dat we geen auto van de organisatie konden gebruiken, omdat ze daar niet voor verzekerd zijn. Maar een auto huren bleek ook onmogelijk, omdat de autoverhuurder eist dat je met creditcard betaalt, en ja, wij hebben niet zo'n ding. Contant geld wordt ook niet geaccepteerd, en daarmee blijven er geen mogelijkheden meer over.

Morgen kunnen we met iemand meerijden, en dat is natuurlijk ook prima.

Vandaag hebben we onze tijd besteed aan het doordenken van het één en ander. Zoals bijv. op welke manier mensen zich moeten aanmelden. Wat voor formulier is daarbij handig? En: hoe moeten boeken geregistreerd worden in een systeem? Er is nog geen computer beschikbaar, dus alles moet gewoon in een kaartenbak.

Ook hebben we de eerste boeken aangeschaft, met geld dat is ingezameld door de Oscar Romeoschool in Rotterdam/Crooswijk. Op de foto zien jullie onze eerste aanwinsten!

Wat we zoal gekocht hebben? We wilden in ieder geval een mooie kinderbijbel kopen. Maar ja, dat bleek nog niet zo eenvoudig te zijn! Want er zijn volop kinderbijbels, maar die staan vol met plaatjes van alleen maar blanke mensen. En dat is toch wel een beetje raar voor zwarte en gekleurde kinderen die in het dagelijks leven niet zoveel blanken zien!
Uiteindelijk hebben we één gevonden die van allebei wat heeft.

Naast een bijbel hebben we twee boeken van Winnie de Poeh gekocht. Peter Pan en Robin Hood zijn de hoofdpersonen van twee andere boeken.
Een prachtig boek van Nelson Mandela, met mooie tekeningen.
Ook nog een boek vol wetenswaardigheden over de natuur. Een leuk begin!

We zijn benieuwd wat we morgen allemaal zullen gaan zien en beleven. Het wordt vast weer een dag vol tegenstellingen!

We gaan van start ... bijna...

2010-04-26T13:01:00.000-07:00

Ja! Eindelijk het eerste berichtje van onze eigen hand!
Wij zullen ons eerst nog even aan jullie voorstellen, voordat we losbranden met onze verhalen!

Wij zijn Andrea Visser en Jolanda Paans. In het dagelijks leven predikant van beroep. Op dit moment zitten wij in Pretoria. Het is onze bedoeling om ons de komende dagen in te gaan zetten voor het township Winterveldt, met name het Early Learning Center.
Maar... er is direct al een kink in de kabel gekomen! Morgen is het namelijk een nationale feestdag (Vrijheidsdag) en dat betekent dat iedereen vrij is. Ach ja, en dan is het begrijpelijk dat niet alleen dinsdag (bijna) iedereen vrij is, maar ook maandag. En dus kunnen wij niet van start gaan met onze plannen!

Gelukkig hebben we wel een eerste afspraak kunnen maken met Prudence van South Africa Cares for Life (SACL). Woensdagmorgen gaan we met haar bespreken wat we allemaal willen en kunnen gaan doen.

Ons eerste doel is om het project in Winterveldt te gaan bezoeken en voor het Early Learning Center een start te maken met het aanleggen van een bibliotheek. Daarnaast hopen we nog op andere manieren de handen uit de mouwen te steken, maar daar vertellen we jullie wel over zodra het zover is...

Wij hopen dat velen deze blog de komende dagen mee zullen lezen en dat onze verhalen een stukje verbondenheid en medeleven in Nederland mogen oproepen!

Groeten,
Andrea en Jolanda

O ja, dit zijn wij. De foto is genomen in Stellenbosch, waar wij eerst twee weken zijn geweest in verband met ons werk:

Projectbezoek Jolanda Paans en Andrea Visser

2010-03-22T16:12:00.000-07:00

Van 24 april tot 8 mei 2010 zullen Jolanda Paans en Andrea Visser in Pretoria zijn om daar ons project in Winterveldt te bezoeken en waar mogelijk de handen uit de mouwen te steken.

Zo zullen zij onder andere meehelpen met het opzetten van een bibliotheek in het Early Learning Center. Dit zullen zij doen met het geld dat hiervoor is opgehaald door de leerlingen van de Oscar Romeroschool uit Rotterdam.

Via deze weblog zullen ze hun ervaringen delen.

Meer over het project kunt u lezen op www.projecthulp-masakhane.nl.

Indien u het project een warm hart toedraagt en financieel wilt ondersteunen, dan kan dat via rekening 602570220 t.n.v. Projecthulp Masakhane te Den Haag. Voor een structurele bijdrage kunt u het machtigingsformulier downloaden op www.projecthulp-masakhane.nl onder het kopje "Help ons".